Kaymaklı Köyü'nün günümüzdeki sakinleri, 1900'lü yılların başında Van’ın Çatak ilçesinden çeşitli sebeplerle göç etmek zorunda kalan insanlardan müteşekkildir.
Köylülerin geçim kaynağı çiftçiliktir. Yazın büyük bir çile ile hazırlanan nevale kışın tüketilir ve diğer yaza sıfır sermaye ile çıkılır.
Kadınlar sabah saat 07:00 sıralarında bineklerine (at) binip yola koyulurlar, 2 saat yolculuktan sonra koyun sağma yeri olan yaylaya ulaşırlar. Dinlenmeden koyun sağmaya başlanır ve sağma işi bittikten sonra koyunlar 1-2 saat otlatılıp tekrar sağmaya getirilir. Bu arada biraz dinlenen kadınlar tekrar koyunları sağmaya başlarlar. İkinci sağmanın bitiminde saat 17:00'yi bulmuştur. Tekrar köye dönerler. 19:00 gibi köyde varan kadınlar, acele yemek hazırlar ve yemek ardından içilen çayın ardından sağdıkları sütü yoğurt ve peynir yapmaya koyulurlar. İş bitene kadar saat 23:00'ü bulmuştur. Kadınlar yorgun ve bitkin bir halde uyur ve bir sonraki gün aynı maraton başlar.
Erkekler de çalışma konusunda kadınlardan pek geri değildir, sabah 05:00'te hayat başlar onlar için; akşam saat 18:00'de de biter.
Köyden göç ve geri dönüş:
Kaymaklı köyü sakinleri, 1994 yılında, Van’a ve Hakkari’ye göç etmişlerdir. Bu göç sırasında büyük sıkıntılar yaşanmış, köylüler evlerini bırakmış ve mal varlıklarını yitirmişlerdir. Gittikleri illerde hayata sıfırdan başlamak durumunda kalmışlardır. 2000 yılından bu yana, köye dönebilmeye imkânları olan aileler zorda olsa hayata köylerinde devam etme kararı almış ve peyderpey köye dönüşler başlamıştır. Geri döndüklerinde zarar görmüş olan evleri, tekrardan kendi imkanları ile yapmış, telef olan hayvanları yerine küçük baş hayvanlar satın almışlardır.
Zaten büyük sıkıntılarla köye dönmüş olan köylüler, Ocak 2005’te 5.5 büyüklüğünde orta şiddette deprem yaşamışlardır. Deprem sonucunda köyde 2 kişi hayatını yitirmiş ve çok sayıda küçükbaş hayvan telef olmuştur. Bununla birlikte çok sayıda ev hasar görmüş ve oturulamayacak hale gelmiştir. Devlet tarafından evi hasar gören köylülerin bazılarına evler yapılmıştır.
